Kinderen Jakarta

Als je ouders niet meer voor je kunnen of willen zorgen….

Hieronder beschrijven wij enkele levensverhalen van de kinderen die hulp ontvangen via Stichting RumahBambu. Zij wonen in één van de tehuizen of maken gebruik van een school die wij ondersteunen. Via deze verhalen krijgt u een indruk van de situatie waarin deze kinderen zich bevinden of hetgeen zij hebben meegemaakt in het verleden.

Het verhaal van Johan

 

Van zijn 8e tot zijn 14e jaar heeft Johan op straat geleefd. Hij verdiende geld door te zingen in treinen en bussen. Hij sliep in stations. Honger was heel gewoon voor hem geworden. Hij had geen contact meer met zijn ouders en ook op dit moment niet of ze nog in leven zijn. Op zijn 14e jaar ging Johan nadenken over zijn toekomst. Hij maakte zich zorgen omdat hij al lange tijd geen onderwijs meer had gevolgd en daarom heeft hij hulp gezocht. Deze hulp heeft hij gevonden in het tehuis Istiqomah. Inmiddels gaat Johan weer naar school. Hij kon erg slecht zien, inmiddels heeft hij een bril gekregen, zijn ogen hadden een gemiddelde sterkte van -18.”


Het verhaal van Themas

“Zijn moeder had het gezin verlaten voor een andere man. Zijn vader was een chauffeur die werkte in nachtdiensten. Overdag werd Themas aan zijn lot overgelaten, wanneer zijn vader lag te slapen. ’s Nachts werd hij meegenomen tijdens de diensten van zijn vader en zat dan op de stoel naast hem. Zijn vader vond dat dit zo niet langer kon en nam hem mee naar het tehuis Istiqomah. Ondanks gesprekken met de begeleiders om een andere oplossing te zoeken liet hij Themas daar achter. Hij vertelde dat hij ‘even sigaretten ging kopen’ en is nooit meer teruggekomen….
Nog tot lang daarna vroeg Themas regelmatig waar de winkel was waar zijn vader naartoe was gegaan….”