Achtergrond

In 2004 leerde voorzitter Margriet Smit haar toenmalige vriend uit Indonesië kennen. Zij raakte geïnspireerd door zijn verhalen over straatkinderen in Jakarta, waar hij nauw bij betrokken was. Samen met 4 vrienden had hij een tehuis opgericht voor straatkinderen, het Rumah Bambu Streetkids House (omdat het eerste huis gebouwd was van bamboe). Hieronder eerst zijn verhaal, vervolgens dat van haar & Stichting RumahBambu….

Achtergrond Rumah  Bambu Streetkids House
De 5 vrienden waren hiertoe gekomen omdat Indonesië sinds 1998 kampte met een economische crisis. School begon een luxe te worden, die ouders zich niet meer konden permitteren. Sinds de crisis ging een groeiende groep kinderen niet meer naar school. In 1996 volgde nog 72% van de 40 miljoen Indonesische kinderen tussen 7 en 15 jaar het verplichte 9-jarige programma, maar dit aantal daalde naar 54% in 1998. Ouders konden het schoolgeld niet meer betalen en de kinderen hielpen de ouders met het verdienen van geld. De kinderen die nog wél naar school gingen klaagden dat ze zich niet konden concentreren vanwege honger.
In het begin diende het opgerichte tehuis vooral als plaats om te overnachten. Overdag werkten de kinderen nog op straat om geld te verdienen. Ze verkochten bijvoorbeeld water, maakten muziek of lazen gedichten voor. Wanneer er geld was verdiend konden ze eten, anders niet. Natuurlijk was dit erg gevaarlijk voor de kinderen en tussen 1998 en 2003 zijn er dan ook 6 kinderen overleden op straat die werden opgevangen in het tehuis.
Het leven op straat was zwaar voor de kinderen, zowel lichamelijk als psychisch. De studenten wilden ook hierin voorzien. Doormiddel van gesprekken met de kinderen en het organiseren van projecten probeerden zij de kinderen te helpen. Zo organiseerden zij bijvoorbeeld kunstprojecten in overleg met de lokale scholen, waarbij de straatkinderen moesten samenwerken met de kinderen die nog wel thuis woonden. De straatkinderen hadden op deze manier minder last van het gevoel dat ze in de steek gelaten waren door de samenleving.
Het tehuis kon in de loop der tijd meer voorzien in de behoeften van de kinderen. Zo konden ze regelmatiger voedsel verstrekken. Dit voedsel was echter nog niet heel erg gezond, dat lukte maar 1 keer in de week. Nog regelmatig waren er weken waarin de kinderen maar 3 tot 4 keer een maaltijd kregen.
In 2002 ging het steeds slechter met de economie in Indonesië. De straatkinderen die in de jaren ervoor nog wel naar school hadden kunnen gaan moesten nu ook stoppen. Sommige vrijwilligers begonnen op regelmatige basis de kinderen zelf te onderwijzen. De kinderen genoten het meest van de lessen geschiedenis, gezondheidszorg en biologie.
2003 was het slechtste jaar voor het tehuis. Donateurs konden niet meer worden gevonden en ze moesten het tehuis verlaten. 3 maanden lang hebben de kinderen in een noodhut gewoond in de jungle vlakbij de campus van de universiteit. Veel vrijwilligers haakten af, maar een aantal hielden moed en gingen door met het onderwijzen van de kinderen. Na 3 maanden was er genoeg geld gevonden om een nieuw huis te kunnen huren. En in die tijd vertrok één van de studenten naar Nederland….

Achtergrond Stichting RumahBambu
In 2004 probeerde 1 van de vrijwilligers, Arif, geld te verdienen in Nederland voor het tehuis. In deze periode leerde hij Margriet Smit kennen. Geïnspireerd door zijn verhalen wilde zij graag helpen.
De kinderen van de basisschool waar zij werkte begonnen met het inzamelen van geld. Dit bedrag hebben zij vervolgens samen naar Indonesië gebracht, waar Margriet met eigen ogen de kinderen en de tehuizen kon zien. Een beeld wat haar daarna nooit meer heeft losgelaten…..

pijp margriet_en_baby margriet_en_kinderen

Na terugkomst in NL is zij verder gegaan met het inzamelen van geld, waarbij steeds meer het besef ontstond dat ze er een officiële stichting van moest maken, om zo meer deuren te kunnen openen en de mogelijkheden tot hulp te vergroten.
In 2008 werd niet alleen hun eigen kindje geboren, maar ook Stichting RumahBambu, 10 jaar na de oprichting van het eerste tehuis ‘Rumah Bambu Streetkids House’, vernoemd naar het werk van de 5 jongens.

In de loop der jaren werd de stichting steeds meer het project van Margriet zelf, bijgestaan door 2 vriendinnen die ook plaatsnamen in het bestuur. Zij bedacht de inzamelingsacties, onderhield de contacten met de personen ter plaatse & de 3 tehuizen die op dat moment ondersteund werden (Istiqomah, Rumah Bambu Streetkids House/Salud & Rumah Qur’an) en zette nieuwe projecten op.

Vanuit haar onderwijsachtergrond en de ervaring die ze inmiddels had opgedaan met de stichting verschoof het accent van de projecten steeds meer richting onderwijs. Onderwijs aan kinderen lijkt het krachtigste middel om ze een uitweg te kunnen bieden uit de situatie waarin zij opgroeien. Daarnaast wil ze kinderen graag ondersteunen vanuit hun thuissituatie, omdat dit toch de voorkeur geniet boven het opgroeien in een tehuis.

Sinds 2010 richt Stichting RumahBambu zich daarom op het ondersteunen van onderwijsprojecten aan kinderen uit kansarme situaties. De schooltjes worden ondersteund door middel van projecten op het gebied van onderwijs, huisvesting, gezondheidszorg, voeding en recreatie.

Waar de wegen van Arif en Margriet zich in 2010 helaas weer scheidden, is de inspiratie tot het helpen van kinderen uit achterstandssituaties wél gebleven, meer dan ooit zelfs. Het is in de loop der jaren -10 jaar inmiddels in 2014!- iets geworden dat hoort bij Margriet als persoon, waar ze graag haar energie insteekt (energie van krijgt!) en wat zij zolang zij kan zal blijven doen. Dit kan zij niet in haar eentje, maar samen kunnen we wél meer goeds doen – helpt u ook mee?